(The Therapeutic Relationship in Cognitive-Behavioral Therapy )
Özet: Kognitif davranışçı terapi (CBT), terapötik ilişkinin rolünü göz ardı ettiği yönünde sıkça eleştirilmektedir. Bu makalede, vaka formülasyonu ve müdahaleye yönelik çeşitli boyutlar ele alınarak, CBT yaklaşımının terapide karşılaşılan çıkmazları anlamada ve aşmada güçlü bir teorik model olabileceği öne sürülmektedir. Klinisyen ve hastanın, vaka kavramsallaştırmasının, anlaşılma direncinin, duygusal felsefelerin, mağduriyet direncinin, şematik direncin, şematik uyumsuzluğun, batık yatırım bağlılığının ve kendini sabote etmenin önemini nasıl birlikte anlayabilecekleri gözden geçirilmektedir. Bu faktörlerin hem hasta hem de terapist için önemine değinilmektedir. Son on yılda CBT’de terapötik ilişkinin doğasına olan ilgi artmıştır (Gilbert, 1992; Safran, 1998; Safran ve Muran, 2000; Greenberg, 2002; Leahy, 2001; Gilbert ve Irons, 2005; Leahy, 2005; Bennett-Levy ve Thwaites, 2007; Gilbert ve Leahy, 2007). CBT terapistleri, terapötik ilişkinin kişilerarası şemaları, geçmiş bağlanma sorunlarını, duygusal işleme süreçlerini, anlaşılma ve empati eksiklikleri ve uyumsuzluk veya dirençle ilişkili çeşitli süreçleri yansıttığını öne sürmüşlerdir. Terapötik ilişkideki “kopuklukların” giderilmesi, ilişkiyi kognitif ve duygusal sorunları değiştirmek için bir araç olarak kullanma fırsatı sunar (Safran, Muran, Samstag ve Stevens, 2002; Katzow ve Safran 2007). “Ampirik olarak desteklenen tedaviler” (örneğin CBT) üzerindeki vurgu göz önüne alındığında, terapötik ittifakın, CBT’de kullanılan teknikler ve protokoller tarafından gölgede kalma riski bulunmaktadır; bu da belki de Mahoney’in (1991) terapiyi “teknolojiye aşırı bağlı” haline getirdiği yönündeki erken iddiasını doğrular nitelikte olabilir.
Referans: Leahy RL. The Therapeutic Relationship in Cognitive-Behavioral Therapy. Behavioural and Cognitive Psychotherapy. 2008;36(6):769-777. doi:10.1017/S1352465808004852
Saygılarımla,
Psikolog Ceyda Özdemir Bülbül
CBTiSTANBUL