Kayba verilen tepkilerin çoğu, üç prototipik yolu izler; dayanıklılık (resilience) kademeli iyileşme ve kronik stress (Bonanno, 2004). Bununla birlikte, bu tepkileri tahmin eden faktörler üzerine yapılan araştırmalar sınırlandırılmıştır. Bu çalışmada, bahsedilen prototipik modellerin her birinin teorik olarak ilgili belirleyicilerini inceledik. Yöntem: 115 yaslı eşin kayıp sonrası 1.5 ila 3 yıl değerlendirildi ve kontrol grup olarak 74 evli eş değerlendirildi. Yastaki süreçlerini, izledikleri yolu tanımlamak için, yaslı katılımcılara süreçlerin grafiksel bir tasvirini sağladık ve deneyimlerini en iyi tanımlayanı seçmelerini istedik. Bulgular: grup karşılaştırmaları, dayanıklılığa sahip (resilient) ve uzun süreli yas tutanlar arasında önemli farklılıklar olduğunu ve dayanıklılığa sahip (resilient) ve evli kontrol grubu arasında neredeyse hiç bir fark olmadığını ortaya koydu. Çok değişkenli analizler, dayanıklılığa (resilience) kıyasla uzun süreli yasın, uyumsuz bağımlılık özellikleri ile kaybedilen kişiyle ilgili olumlu anılara erişimde zorluk ve daha çok hatırlanan evlilik uyumu ile benzersiz bir şekilde ilişkili olduğunu göstermiştir. Sonuç: bu sonuçlar, kayıp sonrası farklı uyum süreçleri ile ilişkili faktörleri anlamamızı genişletmektedir.
Referans: Mancini, A. D., Sinan, B., & Bonanno, G. A. (2015). Predictors of prolonged grief, resilience, and recovery among bereaved spouses. Journal of Clinical Psychology, 71(12), 1245-1258.
Saygılarımla,
Psk. Selin Zorlu