Özet: Bu makalede, terapide direnci meydana getiren olgular kognitif bir bakış açısıyla tanımlanmakta ve tartışılmaktadır. Brian, Julie ve Victoria vakaları, direncin benzer ve zıt görünümlerini göstermek için gözden geçirilmiştir ve daha fazla bireyselleştirilmiş vaka formülasyonu ve müdahaleler için öneriler sunulmaktadır. Hastanın değişim konusundaki zorluklarının doğru ve empatik bir şekilde anlaşılmasına vurgu yapılmaktadır. Bu, hastaya terapinin gidişatını belirlemede belirli bir özerklik tanıyan yöntemlerle birleştirilir, aynı zamanda terapistin hastayı daha fazla farkındalık ve uyum sağlama yönünde eğitme ve teşvik etme konusundaki aktif katılımının önemi vurgulanmaktadır. Bu tür değişiklikleri teşvik etmede olabildiğince etkili olabilmek için terapistler, hastanın direncine olumsuz tepki verme eğilimlerinin farkında olmalıdır. Terapistlerin profesyonelliklerini ve hastalarına neyin faydalı olacağını daha iyi anlamak için gayret gösterme konusundaki güvenlerini korumaları hayati önem taşımaktadır.
Referans: Newman, C. F. (2002). A cognitive perspective on resistance in psychotherapy. Journal of clinical psychology, 58(2), 165-174.
Saygılarımla,
Klinik Psk. İrem İskenderoğlu