Araştırmalar yeme bozukluklarında kanıt temelli müdahalelerin etkinliğini kanıtlamış olsa da, terapistlerin uygun teknikleri uygulamak konusundaki endişeleri pratikte bu müdahalelerin az kullanılmasına neden oluyor. Bu çalışmada klinisyenlerin yeme bozukluklarında bilişsel davranışçı terapinin (BDT) hangi unsurlarını uygularken endişelendiklerini ve hangi klinisyenlik değişkenlerinin bu endişeyle ilişkili olduğunu görüyoruz. Araştırma terapistlerin en çok beden imgesiyle çalışırken ve tedaviyi sonlandırırken, en az ise psikoeğitim verirken endişe duyduklarını gösteriyor. Ayrıca daha yaşlı ve deneyimli terapistler BDT tekniklerini uygularken daha az endişeli olurken, prospektif ve ketlenmiş kaygısı yüksek olanların daha çok endişeli oldukları görülüyor. Klinisyenlerin belirsizliği tolere edebilme kapasiteleri kanıt bazlı BDT uygulamalarını kötü etkiliyor olabilir o yüzden bu durum terapistlerin eğitimlerinde ve süpervizyonlarında düşünülmesi gereken bir faktör.
Referans: Turner, H., Tatham, M., Lant M., Mountford, V. A., & Waller, G. (2014). Clinicians’ concerns about delivering cognitive-behavioural therapy for eating disorders. Behavior Research and Therapy, 57, 38-42
Saygılarımla,
İlayda Doğu