Hedefler: Terapiden ayrıldıktan sonra tekrarlayan depresyon ve/veya distimi için insanların CBT’yi nasıl kullandıklarını keşfetmek.
Tasarım: Bu çalışmada nitel görüşme kullanılmıştır.
Yöntem: En az üç ay önce bir CBT kursunu tamamlamış dokuz kişi ile yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmıştır. Görüşmelerde katılımcıların, terapi dışında CBT tekniklerini veya modellerini kullanmaları ve günlük depresyon yönetimleri araştırıldı.
Bulgular: Dokuz katılımcıdan sekizi, kendi kendine terapötik faaliyetlerde (self-therapeutic activity) bulunduğunu bildirdi ve depresyonu veya depresyon tehdidini yaşamlarında devam eden bir varlık olarak tanımladı. Katılımcılar doğrudan tedaviden aktarılan veya bir şekilde değiştirilen çeşitli teknikler kullandılar ve zor durumlara veya olumsuz duygulara tepki vermede çeşitli değişiklikler tespit ettiler. Bunlar, odadan çıkmak, öz-yeterlik açıklamaları yapmak veya terapistin onlara söylediklerini hatırlamak gibi aktif tepkileri içeriyordu. Katılımcılar ayrıca CBT’de öğrendiklerini kullanamadıkları durumları da anlatmışlardır. Son olarak, katılımcıların kendi kendinin terapisti olma biçimlerini etkileyen bir dizi faktör belirlendi.
Sonuçlar: Klinik uygulama için birtakım çıkarımlar açıklanmıştır. İnsanların CBT’yi nasıl değiştirdiğini ve günlük yaşamlarında nasıl kullandığını (ya da kullanmadığını) anlamak; etkinliği anlamak ve geliştirmek için önemlidir.
Referans: Glasman, D., Finlay, W. M. L., & Brock, D. (2004). Becoming a self‐therapist: Using cognitivebehavioural therapy for recurrent depression and/or dysthymia after completing therapy. Psychology and Psychotherapy: Theory, Research and Practice, 77(3), 335-351.
Saygılarımla,
Psk. Simge Ortaç