Bu makale, seansta danışan direncinin anlamını ve işlevini çeşitli teorik yönelimlerin perspektifinden incelemektedir. Kavramın geleneksel formülasyonlarını yeniden tanımlayan ve klinik tedavi için çıkarımları olan ilişkisel bir direnç modeli sunulmaktadır. Makalede aktarılan klinik bir vaka örneği, danışanın direncinin ortaya çıkmasında terapistin katkısının, çoğu zaman göz ardı edilmesine rağmen, terapötik tıkanıklığın üstesinden gelmede önemli bir faktör olduğunu göstermektedir.
Referans: Cowan, E. W., & Presbury, J. H. (2000). Meeting client resistance and reactance with reverence. Journal of Counseling & Development, 78(4), 411-419.
Saygılarımla,
Psk. Simge Ortaç